Carmen Roca Igual

Het begin

"Ik begon te schilderen naast mijn vader; hij maakte een schilderij van ieder huis waar we hebben gewoond. Kunst is altijd een onderdeel van mijn leven geweest. Wanneer ik een moeilijke periode doormaakte, zei mijn moeder dat ik er op mijn meest serene uitzag tijdens het tekenen. Wat andere kunstvormen betreft, om het feit dat we elke een of twee jaar van land veranderden minder bitterzoet te maken, of misschien vanuit haar acteerachtergrond, leerde mijn moeder ons om alles wat we niet leuk vonden aan onszelf achter ons te laten. De mogelijkheid om te veranderen, opnieuw uit te vinden, te interpreteren: deze signalen zijn sleutelfactoren in mijn werk, een constante volwassenwording. Tekenen, schrijven en personages spelen waren integraal onderdeel van mijn jeugd. Ik ontdekte video pas toen ik een telefoon had met voldoende opslagruimte om mijn grootouders en de grappige of mooie momenten uit het dagelijks leven te filmen.
 

De toekomst

"Mijn droom is om een ​​grote installatie te creëren met heel veel schermen, die als balkonramen fungeren. Elk scherm toont op hetzelfde moment levensgrote mensen tijdens kleine, alledaagse momenten. Ik heb al eerder werken gemaakt met een of twee schermen, maar ik wil dit idee graag uitbreiden zodat bezoekers omringd worden door levens die zich naast elkaar ontvouwen. Ik gebruik façades als metafoor voor wie we van buiten versus van binnen zijn; misschien bestaan ​​we ergens tussenin. De een ontvangt een uitzettingsbrief, de ander neemt een selfie, weer een ander smeert crème op haar zwangerschapsstriemen. Onze gedachten ontvouwen zich naast deze intieme momenten, terwijl het leven naast ons verdergaat. Als ik deze werken blijf maken, zouden ze als portretten kunnen fungeren; een jonge Carmen die naar een oudere Carmen kijkt subtiel spelend met de tijd. Ik wil laten zien hoe we allemaal naast elkaar leven zonder te weten wat er in de wereld naast ons gebeurt en mensen uitnodigen om deze momenten van stille verbondenheid op te merken."

Wat vind je van de nominatie?

"Eerlijk gezegd moest ik bericht het eerst herlezen. Daarna schrok ik enorm en toen zei ik: 'dankjewel, dankjewel, dankjewel'. Ik ben gewoon ongelooflijk dankbaar. Zoiets overkomt je niet dagelijks en het is helemaal mooi als je net aan het begin van je carrière staat."

Lees hier meer over Carmen.

Foto Eliza-Sophie Sekrève