Livia Claesson

Het begin

"Het is moeilijk om precies te zeggen wanneer ik begon met het maken van kunst. Al van jongs af aan had ik interesse in knutselen, schilderen, tekenen, naaien: eigenlijk in alles dat tastbaar was. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik ben opgegroeid met ouders die deze passie aanmoedigden. Anders had ik misschien niet voor dit pad gekozen. Hoewel ik als kind een paar kunstlessen heb gevolgd, ben ik grotendeels autodidact. De kunstacademie heeft mijn artistieke praktijk ongetwijfeld gevoed; daar kreeg ik de ruimte, leerde tools en werd aangemoedigd om te ontdekken en mijn grenzen te verleggen. Hoewel mijn benadering van kunst maken in de loop der jaren vele verschillende vormen heeft aangenomen, blijven de kinderlijke vreugde en de reflectieve voordelen van het maken van kunst mijn belangrijkste drijfveren."

De toekomst 

"Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik mezelf in de toekomst in dit vakgebied zie. Ik heb een duidelijker beeld van mijn dromen voor de toekomst. Ik hoop dat schilderen altijd deel zal uitmaken van mijn leven, zowel privé als professioneel, en ik hoop op samenwerkingen met andere creatievelingen; jong tot oud. Ik wil een pleitbezorger zijn voor de kunsten. Ik wil daarnaast betrokken blijven bij discussies en debatten over wat kunst en cultuur voor mensen betekenen en waarom. Ik hoop niet te veel beïnvloed te worden door druk van buitenaf. Ik hoop dat ik net zo van kunst maken zal blijven houden als toen ik kind was en ik hoop deze passie met anderen te kunnen delen."

Wat vind je van de nominatie?

"Het kwam absoluut onverwachts; de nominatie was een geweldige verrassing. Ik heb me bijna twee jaar geleden enigszins losgemaakt van de wereld, toen ik ervoor koos om een academische studie te gaan volgen. Hoewel het verdiepen in de theorie mijn begrip voor de kunstwereld, haar functies, beschouwingen en uitdagingen, heeft verrijkt, vond ik het lastig om afstand te nemen van mijn artistieke praktijk. Tegelijkertijd was ik altijd van plan om de kunst na mijn studie weer op te pakken. Ik hoorde het nieuws van mijn nominatie in de week dat ik mijn scriptie inleverde en dat voelde bijzonder. Ik realiseerde me dat mijn artistieke praktijk niet verloren of vergeten is. Ik voel diepe dankbaarheid."

Lees hier meer over Livia.

Foto: Eliza-Sophie Sekrève