Winnaars

Lukas Vonks praktijk valt op door de manier waarop hij het fysieke en het conceptuele bij elkaar brengt. Door middel van, voornamelijk, sculptuur, video en geluid, verkent hij het lichaam – niet als een stabiel of vastomlijnd geheel, maar als een plek die onder druk staat, een plek van transformatie en tegenstrijdigheid. Zijn werken zijn rauw en tegelijkertijd poëtisch, grappig maar ook verwarrend. Ze nodigen ons uit om anders naar het lichaam te kijken en na te denken over hoe het wordt gevormd door arbeid, discipline, begeerte en maatschappelijke verwachtingen.Lukas geeft blijk van een heel eigen artistieke stem, een bereidheid om te experimenteren en een onweerstaanbaar vermogen om fysieke processen te transformeren in fantasievolle intellectueel aantrekkelijke werken.

Evelien Jansen is een uitzonderlijke danseres, maker en performer. Ze danst met een grote toewijding en een ontwapenende aanwezigheid. Het zijn die openheid en kwetsbaarheid, kwaliteiten die de jury in de danswereld weinig ziet, die haar zo intrigerend maken. Er is bij Evelien een directe verbinding tussen wat zij voelt, wat zij doet en wat zij bij het publiek teweegbrengt. De jury is onder de indruk van haar vermogen om werkelijk te luisteren naar wat het moment nodig heeft. Ze voert de choreografie niet uit, maar beleeft die. Steeds opnieuw, in het hier en nu, voor een live publiek. Daardoor ontstaat een gevoel van echtheid en urgentie. Evelien is voor de jury niet alleen een danseres die opvalt, maar ook een performer aan wie je blijft terugdenken; iemand die een ruimte kan veranderen, een publiek kan betrekken en beweging werkelijk kan laten leven.

De jury leerde Bibi Roos kennen als schrijver, maar al snel bleek dat ze veel meer in haar mars heeft. Ze schreef mee aan de voorstelling Perec van de Haagse Poezieboys en stond daarvoor ook iedere avond op het podium. Met input uit het publiek genereerde ze live nieuwe teksten. Daar zagen we niet alleen groot schrijverstalent, maar ook een onweerstaanbare podiumprésence. Op de Parade kwam daar in 2025 haar alter ego Funny Bergman bij; het was een van de grote verrassingen van de Parade van dat jaar. In 2026 kreeg dit een vervolg met 2 Fast 2 Funny. Bibi is ontzettend, grappig en hyperpersoonlijk en beschikt over een aanwezigheid die de toeschouwer onmiddellijk naar zich toetrekt. Haar werk is absurd en eigenzinnig; ze heeft een volstrekt eigen manier van kijken naar de wereld en naar de mensen die daarin rondlopen. De jury ziet in Bibi Roos een maker en cabaretier die nog aan het begin van haar ontwikkeling staat, maar nu al opvalt door haar geheel eigen geluid. 

In de afgelopen jaren is de Piket Juryprijs verschillende malen uitgereikt om iemand voor het voetlicht te halen, die gewoonlijk meestal in de schaduw blijft. Eline van Dam (alias Zeloot) is zo iemand. De “Samen-Leven”-poster, die ze ontwierp voor VluchtelingenWerk Nederland, hangt voor talloze ramen. Ze maakte illustraties voor onder andere The New Yorker, The New York Times (een krant die ze inmiddels boycot vanwege de berichtgeving rond Gaza), Die Zeit, de Volkskrant, De Morgen en  Le Monde en Google. Daarnaast ontwierp ze posters en maakte ze beeldmateriaal voor culturele instellingen. Engagement vormt in het werk van Zeloot de rode draad. Het kenmerkt zich door activisme, woede over onrecht en een groot besef van de urgentie van verandering. Het werk van Zeloot wordt gezien, over heel de wereld, maar de jury van de Piket Kunstprijzen wil de ‘onzichtbare’ persoon erachter met de Juryprijs van 2026 nu ook eens volop in het licht zetten.