Femi van Elshuis: ‘Ik heb een stalen liefde voor acteren’

De Rotterdamse raakte tijdens de zogeheten bonte middagen op haar basisschool in de ban van acteren. “Ik vertelde als kind altijd al verhalen. De juf vond mij vroeger een enorme kletskous”, lacht ze. Femi vertelt tegenwoordig haar eigen verhaal op het podium aan de hand van maatschappelijke thema’s. De discussie over migratie en identiteit vormt de rode draad in de twee autobiografische voorstellingen die zij heeft gemaakt; Ik wil wit zijn en Gelukszoekers. Over de laatste voorstelling, die op De Parade en in het Bostheater in Amsterdam te zien was deze zomer, vertelt ze dat ‘ze ‘een ode wilde brengen aan de gelukszoeker’. “Of een ode aan migratie”, zegt Femi, die Ghanese en Surinaamse wortels heeft. 

“Wie komt hier vandaan? Wie mag hier blijven? Onderaan de streep: wie mag meedoen, ja of nee? En wie bepaalt dat? Dat lijkt zo’n obsessie te zijn en ik ben weer geobsedeerd door deze obsessie. Ik wilde daar graag een gezicht aan geven, aan dat gesprek. Ik had niet bestaan zonder gelukszoekers of zonder migratie. Net zoals het Nederland zoals we dat vandaag de dag kennen niet had bestaan zonder migratie. Ik wilde proberen dat te verbinden aan mezelf. Toen dacht ik: dan ga ik naar een van de plekken waar ik vandaan kom, Suriname. En daarover heb ik geschreven.” 

Autobiografisch drieluik

Femi vindt het fijn om de tijd te nemen voor haar eigen theatervoorstellingen. “Ik heb geen schrijfopleiding gevolgd, maar ben actrice/theatermaker. Een voorstelling in een maand tijd schrijven, wat daar normaal voor staat, lukt mij niet. Ook omdat ik zelf de keuze maak om naar binnen te gaan. Dat kost gewoon meer tijd.” Ook moet een idee haar vinden. Soms borrelen ideeën op door een simpel gesprek. Dat gold ook voor haar voorstelling Ik wil wit zijn. 

“Ik stond in de hal van de Academie voor Theater en Dans met twee klasgenoten, twee vriendinnen, allebei van Nigeriaanse afkomst. We hadden een gesprek over onze gedeelde fase toen we jonger waren; over dat we wit wilden zijn. Het was een luchtig gesprek, maar het had een enorme dubbele laag. Met terugwerkende kracht konden we erom lachen, maar er zat iets pijnlijks onder de oppervlakte. We wilden niet wit zijn. Het ging niet om wit zijn. Het ging om waar witheid voor staat”, legt Femi uit.

Femi studeerde aan de Amsterdamse Toneelschool en Ik wil wit zijn was haar afstudeervoorstelling. De voorstelling werd ook geselecteerd voor Het Debuut van theaterbureau Via Rudolphi. Doel is om uiteindelijk een drieluik te maken. “Maar het idee voor de derde voorstelling moet mij nog vinden; ik ben een toevallige schrijver”, zegt ze. De actrice denkt dat ze het prijzengeld van Piket Kunstprijzen zou gebruiken voor het laatste deel van haar drieluik. “Misschien ga ik wel naar Ghana, maar dat weet ik nog niet.” 

Grote liefde voor taal

De actrice heeft ‘een grote liefde voor taal’ en is ook actief als spoken word artiest. Eerder schreef ze ook haar eigen spoken word bundel getiteld Femi. “Daaruit mocht ik op het strandpodium van Oerol en in De Schuur in Haarlem een aantal gedichten voordragen. Spoken word heeft even op op een lager pitje gestaan, omdat ik veel in het theateraan het werk ben geweest als actrice, maar ik ben dit weer aan het oppakken." Femi speelde onder meer in A Plastic State of Mind van HNTjong en in een voorstelling van Raymi Sambo; Duizend aanslagen op de Obama’s. “Dit jaar staat voor mij ook in het teken van schrijven en mezelf op die manier ontwikkelen in het gesproken woord.” Spelen in een film of serie lijkt haar ook geweldig in de toekomst.  “Ik heb een hang naar drama en zou graag in jeugdseries spelen, zoals SpangaS. Een rol in een serie als Dunya en Desie zou een droom zijn. Het lijkt me ook fantastisch om in de sketches in Klokhuis te spelen”, aldus Femi. 

Tekst: Tanja Verkaik
Foto: Eliza-Sophie Sekrève